تقریبا 2-3 ماهی هست که دچار فقر عجیب آهنگ شدم. جوری که مجموعه آهنگ های موجودم، به شدت برام تکراری شده، و وقتی بنفش ازم میخواد که یه آهنگ بهش بدم تا با هم گوش بدیم، ذهنم خالی از پیشنهاده. یادم میاد زمانی بود که بدون لحظه ای وقفه، تا ازم می خواست یه آهنگ گوش بدیم، آهنگ خوب مورد نظر تو ذهنم شروع به نواختن می کرد و بدون هیچ مشکلی پیشنهاد می دادم.

بعد از مدتی که به این بیماری فکر کردم، دوتا دلیل به ذهنم رسید.اول اینکه، تبدیل شدم به آدم استاتیک که از چند سال قبل چیزی بهش اضافه نشده. اگه دلیل این باشه که یه کابوسه. همیشه آدم هایی که به این شکل تبدیل می شدن رو سرزنش می کردم. 

دوم اینکه، شاید به دلیل به اشتراک گذاری دائمی، دیگه احتمال اینکه چیز جدیدی پیدا بشه که به اشتراک گذاشته نشده باشه، کمه. البته این برای خودم دلیل قانع کننده ای نبود و بیشتر توجه ام به دلیل اول جلب شد.

حالا سوال بزرگ اینجاست. ضعف در علم و آگاهی رو می شه با مطالعه جبران کرد. ولی ضعف در موسیقی رو چطور می شه جبران کرد. اینجور هم نبوده که من توی یه مقطع زمانی گیر کرده باشم. تقریبا تمام کسایی رو که آهنگ هاشون رو دنبال می کنم، تا آخرین آلبوم روزشون رو گوش دادم. شاید دلیلش این باشه که در بزنگاه پیشنهاد دادن، دوست دارم بهترین ها رو پیشنهاد بدم و از اونجایی که همیشه بهترین ها در اقلیت هستن، من اینطور دچار مشکل می شم.