ما همیشه فراموش می کنیم قدر بدونیم. همیشه فراموش میکنیم چه چیزای عزیز و خوبی اطرافمون داریم که اصلا با وجود اون ها، نیاز به حتی 1 اتم از دنیای بیرون نداریم. همیشه فراموش می کنیم، خنده و صحبت ها و حرف ها گریه و همه و همه این چیزا هایی که با یه فرد بی نهایت دوست داشتنی داریم، مهم ترین اتفاق تمام عمرمونه. متاسفانه یادمون نمیمونه که اینا رو همیشه، دوست داشتنی ترین چیز بدونیم و اصلا به چیزهای دیگه توجهی نکنیم. 

فقط اون زمانی که در اثر یه اتفاق ناخوشایند، روند خوشی های نا محسوسمون قطع میشه، میفهمیم که چی داشتیم و بهش توجه نکردیم. فقط اون موقع اس که خفه کننده ترین بغض تو گلومون چنگ میندازه تا بهمون بفهمونه یکم آدم باشیم.

بنفش جانم، قول میدم دیگه همیشه یادم بمونه که چی دارم و قدرش رو بدونم. تو فقط خوب شو.